Dlaczego pamiętamy o codziennym posiłku, o karmieniu swojego ciała, a nasza dusza, choć usycha, choć domaga się pokarmu, to potrafimy ją głodzić przez wiele dni?
Pan Jezus, poszcząc przez 40 dni na pustyni, wzbudza nasz podziw, ale zarazem poczucie niedoścignionego ideału. My, którym z trudem przychodzi zachowanie postów przepisanych przez Kościół, niezwykle łagodnych przecież, nie mamy tyle litości dla naszej duszy.
Historie przymierających głodem zasypanych górników, ofiar suszy czy uciskanych więźniów w obozach pracy wzbudzają w nas litość. Jak wielką litość w takim razie powinny w nas wzbudzać historie wynędzniałych dusz, które mają na wyciągnięcie ręki pokarm codzienny, ale karmią się nim najwyżej co tydzień.
Książeczka ta pokazuje, że nasza dusza potrzebuje, aby często zaspokajać jej głód, i że Kościół od zawsze zachęca i nalega, abyśmy korzystali codziennie z pokarmu, którym jest Najświętsza Eucharystia. Wszyscy: zdrowi i chorzy, dorośli i dzieci, mający dużo wolnego czasu i zabiegani, zakonnicy i małżonkowie, a nawet całe rodziny z dziećmi.
Wstęp do książki:
„Do codziennej Komunii świętej! — to hasło, rzucone przez papieża Piusa X, przyjął cały świat katolicki z najwyższym uniesieniem, zewsząd podążały listy do Rzymu, pełne uwielbienia i dziękczynienia dla Ojca świętego za jego zbawczą uchwałę. I znać tu palec Boży, bo choć to było tak niedawno, zwyczaj codziennej Komunii świętej rozpowszechnił się wśród mnóstwa wiernych po całym świecie i zwiększa się z każdym rokiem.
Nie wątpię, drodzy czytelnicy, że wielu z was do tej liczby należy. Niechaj więc ta książeczka będzie wam przewodnikiem w tak ważnej i wielkiej sprawie. Odczytujcie ją sami często, by rosło w was coraz większe pragnienie łączenia się z Najświętszym Ciałem Pana Jezusa, rozpowszechniajcie ją między innymi, byście byli apostołami codziennej Komunii świętej. Szczęśliwi ci z was, którzy wiele dusz, może obojętnych i oziębłych, do Stołu Pańskiego przyprowadzą. Kto innych do Chrystusa przyprowadza, ten zapewne sam nigdy się od Niego nie oddali”.
